Centro Dramático Galego

SER, SOMOS
Fran Núñez| Director do Centro Dramático Galego

Hamlet é un texto ao que hai que volver sempre. O Centro Dramático Galego nunca montou Hamlet, o de Shakespeare, porque o de Cunqueiro si que se montou dúas veces. Así que, no noso caso, volvemos a Hamlet e chegamos por primeira vez aoHamlet de William Shakespeare.

Din que os clásicos son clásicos porque resoan no presente. Tamén porque falan de nós. E iso confróntanos.

Hamlet é un dos máis brillantes exemplos de teatralidade, de metateatralidade. Unha compañía de teatro dentro dunha obra de teatro, unha farsa honesta que expón a mentira e a podremia do ser humano. Por iso o teatro segue vivo en tempos de intelixencia artificial, de plataformas de contidos e de redes sociais, porque o teatro é un encontro, porque non hai nada que supere o ser e o estar xuntos. Uns, no escenario, xogando a ser e, outros, no patio de butacas, intentando ver sen ser vistos. Pero dun lado e doutro do pano sabemos que estamos a compartir un momento único que non volverá pasar, porque esa é a maxia do teatro.

En tempos de soidade, de illamento, de individualismo, lembrar que non estamos sós, porque como mínimo para que exista o teatro ten que haber dúas persoas: o que fala e outro que mire. Iso, hoxe, tal e como está o mundo, xa é moito. Porque á eterna pregunta de se somos ou non somos, que dicía Hamlet, o teatro dános unha resposta: somos. Somos parte de algo, somos seres sociais que compartimos, que nos encontramos.

Levamos dous mil anos anunciando a morte do teatro e cada día está máis vivo. Porque o teatro non deixa de existir mentres exista a necesidade do ser humano de compartir, de coidar, de acompañar. O teatro é iso. Din que un dos primeiros signos de humanidade foi un óso quebrado e soldado que se atopou nun xacemento arqueolóxico. Porque alguén tivo que coidar do outro. E o teatro é unha tarefa colectiva baseada niso, no outro, nese coidado entre o equipo artístico, o equipo técnico e o público. E por iso o teatro nunca vai morrer, porque é brutalmente humano.

Ás veces penso que a humanidade merecemos extinguirnos, pero logo penso que con iso extinguirase o teatro e pásame. Un anaco.

A TRINCHEIRA DO HUMANO
Tito Asorey e Vanesa Sotelo | Dirección e codramaturxia

Hamlet é, sen dúbida, a peza teatral máis famosa da historia, escrita arredor do 1600 por un home que pretendeu, coma Atlas, coller a esfera da Terra nas súas mans e, con ela, todos os asuntos humanos, e plantalos no seu pequeno teatro do sur de Londres, The Globe. Desde ese lugar, o teatro pasaría a ser un espello no que a humanidade puido observarse dun xeito crítico a través de pezas que son obras mestras inesgotables de pura paixón e acción escénica.

Hamlet é unha traxedia de vinganza na cal o seu protagonista, de xeito paradoxal, non ten as características propias dun heroe de acción, asolado por unha conciencia que lle dificulta habitar nun mundo moralmente apodrentado. A través da súa peripecia, a pluma mestra de Shakespeare constrúe unha peza poliédrica e dificilmente etiquetable que desborda os límites de calquera categorización, porque Hamlet é unha traxedia de vinganza, pero tamén unha peza sobre o amor e o maltrato; é a historia dun mozo que se sente abandonado pola nai, pero é tamén o relato dunha nai que loita por defender o seu dereito á felicidade; é unha das primeiras pezas que nos fala da saúde mental, un thriller de vinganza, unha historia de pantasmas, unha peza de teatro político, por veces filosófico e por veces metafísico, un drama psicolóxico, unha truculenta historia de violencia que acaba nunha tremenda carnicería final e tamén o reflexo da loita dunha xuventude que se ve obrigada a loitar pola orde dunha xeración anterior, deixando a súa vida nunha contenda que lle vén dada, pero que non elixiu. É, en definitiva, unha obra mestra sobre a dificultade de acadar a verdade nun mundo que fixo da mentira e da manipulación do relato a súa normalidade, e tamén a historia de dous mozos que se ven obrigados a vingar os seus pais, cando eles quizais non merecían tanto esforzo.

Todo iso é Hamlet, todo o humano cabe en Hamlet. Nestes tempos en que as máquinas semellan ser humanas, é esencial reflexionar sobre o que nos fai verdadeiramente humanos. Porque o problema quizais non é que as máquinas sexan cada vez máis semellantes a nós, senón que nós imitemos cada vez máis o xeito de pensar das máquinas. O abismo ao que nos fai asomar Hamlet pode ser un xeito de posicionarnos na trincheira do que realmente significa ser humano.

Ficha artística
Dirección: Tito Asorey
Dramaturxia: Tito Asorey e Vanesa Sotelo a partir do texto orixinal de William Shakespeare

EQUIPO ARTÍSTICO
Escenografía: Carlos Alonso
Iluminación: Laura Iturralde
Vestiario: Saturna
Espazo sonoro e música: Xavier Bértolo
Maquillaxe e caracterización: Lorena Calvo
Movemento escénico e coreografía: Rut Balbís
Loita escénica: Xosé Piñeiro
Asistencia de texto: Melania Cruz
Axudante de dirección: Sara Rey
Asistencia de produción: Mariña Lestón

REALIZACIÓNS
Escenografía e attrezzo: Equipo técnico do CDG
Vestiario: Equipo técnico do CDG
Coordinación e corrección de textos | Asesoramento lingüístico: Rosa Moledo
Fotografías e vídeos: Miramemira, Rocío Cibes e Laura Iturralde
Cartel: OLS
Deseño gráfico: Trisquelia
Accesibilidade: Culturactiva S. Coop. Galega
Adaptación a lingua de signos e audiodescrición: Chusa Pérez de Vallejo
Servizo de mediación: Sheyla Fariña
Apoio en redes sociais: O Cable Inglés

Agradecementos:
Ilunion, Cidade da Cultura, Juan Bas, Iria Blanco, Faia Díaz, Anna Figueiredo, Lourdes Nistal e Lucía Senande

Duración: 130 minutos.
Espectáculo non recomendado para menores de 16 anos.

Galería de imaxes